એટલે મને નિશાળ વધારે ગમતી અને તે ખાસ વ્યક્તિ પણ..

. . .

– બચપનની અને સ્કુલના સમયની કંઇક ખાસ એવી લાગણીઓ જેને મે કયારેક અનુભવી હતી, જેને હું હંમેશા તાજી રાખવા ઇચ્છતો હતો, જેને કયારેય ભુલી શકાય તેમ નહોતુ… પણ તે લાગણીઓનું શબ્દોમાં વર્ણન કરી શકું એટલી ફાવટ કે આવડતની મારી અંદર ભરપુર ઉણપ હતી.. ઘણીવાર કલમ તે માટે ઉપડતી પણ તેને શબ્દો ન મળતા નિરાશ થઇને અટકી જતી.

– આજે તે બધી લાગણીઓને ડો. નિમિતભાઇએ એકસામટી વહાવી દીધી અને મને તરબોળ કરી દીધો.. નિમિતભાઇના અંદાજમાં લાગણીસભર વાતો માણવી તેનો એક અદભુત લ્હાવો છે. તેમને મિત્ર તરીકે મેળવીને આજે તો ફેસબુકમાં રહેવું ધન્ય થઇ ગયું.. તેમની તે આખી વાતને અહી અક્ષરશઃ કોપી કરીને મુકી છે, કદાચ આપ કોઇને પણ આપનું બાળપણ કે નિશાળના દિવસોની તે ખાસ યાદોં આંખો સમક્ષ આવી જાય તો નવાઇ નહી લાગે…

# તો.. પ્રસ્તુત છે ડોક્ટર સાહેબની રસદાર શૈલીમાં જ મારા દિલમાં સમાયેલી વાતો…

” નોટબુક ના છેલ્લા પાનાં ઉપર એક હૃદય દોરવાનું. એ હૃદયને વીંધીને પસાર થતું એક તીર. એ તીર થી વિંધાયેલા હૃદયની ડાબી બાજુએ આપણા નામનો પહેલો અક્ષર લખવાનો. અને જમણી બાજુએ, ક્લાસ રૂમ માં આપણ ને ગમતી પ્રિય વ્યક્તિ ના નામ નો પહેલો અક્ષર.

નોટબુક નું આ છેલ્લું પાનું, આપણી બાજુમાં બેઠેલા મિત્રને દેખાય, એમ નોટબુક ખુલ્લી રાખવાની. આપણો મિત્ર એ હૃદય ને જોઈ ને આપણ ને, પેલી ગમતી વ્યક્તિ જોડે ચીઢવે એટલે આપણું આખુ બાળપણ જાણે સંકેલાઈ ને, એ એક આનંદ ની ક્ષણ માં પરોવાઈ જતું. એ ગમતી વ્યક્તિ વિષે વિચારીને, આપણી સાથે આપણું બાળપણ પણ શરમાઈ જતું.

નાના હતાં ત્યારે, નાક હજુ બરાબર ઉગ્યું નહોતું…….એટલે કપાઈ જવાનો ડર પણ નહોતો. નફ્ફટ બની ને, ચાલુ વર્ગખંડે, શિક્ષક જેવા બોર્ડ ઉપર લખવા પીઠ ફેરવે કે તરત જ, નજર ફેરવી ને આપણે પેલી ગમતી વ્યક્તિ ને જોઈ લેતાં.

લગ્ન એટલે શું ? fortunately, ત્યારે ખબર નહોતી. પ્રેમ કોને કહેવાય ? એવી એક પણ વ્યાખ્યા ગણિત-વિજ્ઞાન ના પાઠ્ય પુસ્તકો માં હતી નહિ. એ સમય માં, એક જ વાત સમજાતી…… ‘ગમવું’. પ્રેમ અને લગ્ન જેવી વસ્તુઓ પણ આ દુનિયા ઉપર હોય છે, એવી જાણ તો બહુ મોડી થઇ. પહેલાં તો ફક્ત ‘ગમવું’ જ સમજાતું ……હો પ્રભુ ! અને આમ પણ, લગ્ન કહો કે પ્રેમ…..,દરેક સગપણ ની શરૂઆત અંતે તો ‘ગમવા’ થી જ થાય છે.

છ માસિક પરીક્ષા આવતી હોય, હોમવર્ક બાકી હોય કે ક્લાસ રૂમ માં થી શિક્ષક બહાર કાઢી મુકે તો પણ નિખાલસપણે, એટલું તો કબુલી જ શકતા કે ‘ એ મને ગમે છે’. કોઈ વ્યક્તિ આપણ ને ગમે અથવા આપણે કોઈ ને ગમીએ, એ માટે સફળ થવું જરૂરી નથી…. એ બાળપણ માં સમજાઈ તો ગયું પણ પરીક્ષા માં એવું પૂછવાના નહોતા એટલે ગોખેલું નહિ. અને એટલે જ મોટા થઇ ને એ વાત સાલી ભૂલાઈ ગઈ. પાઠ્ય પુસ્તક માં લખેલું હોત, તો તો ચોક્કસ યાદ હોત !

‘ગમવું’ શબ્દ ફક્ત વર્તમાન કાળ લઇ ને આવે છે. એનો ભૂતકાળ પણ ન હોય અને ભવિષ્ય કાળ પણ નહિ. ‘ગમવું’ કદાચ પ્રેમ કે લગ્ન માં ન પરિણમે, તો પણ એ તો ‘ગમતું’ જ રહેવાનું.

નિશાળ ન હોત…….. તો શિક્ષણ ની વાત તો જવા દો, એકબીજા ને ગમવાનું કોણ શીખવાડત ?

‘તું મને ગમે છે’ એવું વ્યાકરણ જ આપણે નિશાળ માં થી શીખ્યા.

પેલું પ્રિય પાત્ર આપણને જેટલું ગમતું, એટલો જ આપણી સાથે આપણી બાજુ માં….. માથા માં અઢળક તેલ નાંખી ને, શાળા નો ગણવેશ પહેરી ને બેઠેલો, most unromantic લાગતો, આપણો મિત્ર પણ ગમતો.

ત્યારે આપણી અને આપણા મિત્ર ની વચ્ચે….. અહંકાર બેસી શકે, શાળા ની બેંચ ઉપર એટલી જગ્યા પણ નહોતી. એટલે આપણી મિત્રતા માં અહંકાર બિચારો નડતો નહિ. એ છેલ્લા બાંકડા ઉપર જ બેસતો.

ત્યારે ‘romance’ શું એની જાણ નહોતી, છતાં પણ પેલી પ્રિય વ્યક્તિ આપણ ને ગમતી. એના family back ground કે cast વિષે કોઈ જ જાણકારી હતી નહિ, છતાં પણ એ વ્યક્તિ ગમતી. કદાચ વાત કરવા ન પણ મળે, છતાં પણ એ વ્યક્તિ ગમતી. બ્લેક બોર્ડ ના ડાબા ખૂણા પર તારીખ લખેલું વાંચી શકતા પણ date કોને કહેવાય ? એવી જાણ નહોતી છતાં પણ એ વ્યક્તિ આપણ ને ગમતી.

કોઈ વ્યક્તિ ને ચાહવા માટે ની કોઈ પૂર્વ શરતો હોતી નથી એવું પાઠ્ય પુસ્તક માં લખેલું નહિ છતાં પણ નિશાળ માં થી એ વાત શીખવા મળી. પણ, પરીક્ષા માં પૂછાણી નહિ એટલે ભૂલી ગયા.

કોઈ ને વ્યક્તિ ને ‘તું મને ગમે છે’ એવું કહેવા માટે….. application form ભરવાનું હોતું નથી. કોઈને ચાહવા માટે નિયમો પાળવાના હોતા નથી. કોઈ શું કામ ગમે છે ? એના વિષે કોઈ જ thesis કે dissertation બનાવવાનું હોતું નથી.

કોઈ ને ચાહવા માટે નું ‘user’s manual’ હોતું નથી. કોઈ વ્યક્તિ ને ગમાડતા પહેલાં, એ વ્યક્તિ ની consent કે permission પણ લેવાની હોતી નથી. કોઈ ને ચાહવાની expiry date પણ ક્યાં હોય છે ?

કોઈ ને ગમાડવા માટે ‘merit list’ માં first આવવું કે કોઈ ને impress કરવા પણ જરૂરી નથી.

કોઈ વ્યક્તિ ને ચાહવા માટે કોઈ season નથી હોતી, કોઈ reason પણ નથી હોતું. ચાહવાની મોસમ તો બારેમાસ હોય છે. અને ન હોય તો, ચાલો ને એવું કાંઇક કરીએ કે આપણ એક બીજા ને ગમીએ.

મને ગમતા મિત્રો અને ગમતી વ્યક્તિઓ સાથે હું શાળા નો ક્લાસ રૂમ share કરતો, એટલે મને નિશાળ વધારે ગમતી. એવી જ રીતે મારું કુટુંબ, મારો સમાજ, મારો દેશ મને ગમે છે કારણ કે એ બધું…. હું તમારી સાથે share કરું છું. અને ……..તમે મને ગમો છો. “

ડો.નિમિત ( મને ગમતી દક્ષિણામૂર્તિ માં થી )

. . .

બગીચાની પ્રથમ વાર્ષિક વિકાસ ગાથા

. . .

– વર્ડપ્રેસ દ્વારા મારા બ્લોગનુ સરવૈયુ સુંદર રીતે તૈયાર કરીને ઇમેલ દ્વારા મોકલવામાં આવ્યુ છે. જો કે તેમણે મોકલ્યુ તો ત્રણ દિવસ પહેલા છે પણ મે આજે જોયુ. (ભુતકાળ વાગોળવો આમ પણ મને બહુ ગમે અને સરવૈયામાં તો એ જ છે !!)

ગયા વર્ષ દરમ્યાન વિતેલા જીવનનું વાર્ષિક સરવૈયુ તો આગળની પોસ્ટમાં મુક્યુ પણ જાણ્યુ કે ઘણાં બ્લોગરો તેમના બ્લોગમાં બ્લોગીંગ વિશેનો વાર્ષિક અહેવાલ મુકે છે તો હું કેમ પાછળ રહું ? (બાબા બને હૈ તો હિન્દી બોલના પડેગા..)

# લેટ્સ સ્ટાર્ટ ફ્રોમ બિગનીંગ :

– મારા બગીચાની શરૂઆત માર્ચના મસ્ત માહોલમાં… પ્રથમ પોસ્ટ – કર્યા કંકુના…

– બ્લોગમાં મારી દિનચર્યા લખવાની શરૂઆત જુનમાં થઇ. (જે ઘણાં ઉતાર-ચઢાવ અને બદલાવ પછી હજી પણ ચાલી રહી છે !!)

– ઓગષ્ટમાં શરૂઆતની મુળ થીમમાં બદલાવ. (જુની થીમની કોઇ યાદગીરી અત્યારે ઉપલબ્ધ નથી.)

– શરુઆતમાં દરેકને મુક્ત મને પોતાનો પ્રતિભાવ આપવાનો હક આપવામાં આવ્યો પણ બે-ચાર અળવિતરા મુલાકાતીઓ ના કારણે નવેમ્બરમાં દરેક અજાણ્યા મુલાકાતીઓના પ્રતિભાવ પર ચોકીપહેરો ગોઠવવાનો નિર્ણય લેવાયો.

– માર્ચમાં શરૂ થયેલ મારી બ્લોગયાત્રા એ ડિસેમ્બરમાં ૧૦,૦૦૦ નો આંકડો પાર કર્યો. (જો કે કોઇ એક સમયે બ્લોગના વાચકોની સંખ્યા તરફ ઘણું ધ્યાન રહેતુ જેનુ હવે એટલુ આકર્ષણ નથી રહ્યુ.)

# કેટલીક આંકડાકીય માહિતી :

  • સૌથી વધુ વંચાયેલ પોસ્ટ – ઉફ્ફ… યે શાદીયાં… (આજના લગ્નો)
  • સૌથી વધુ મુલાકાતીઓ – ડિસેમ્બર (2,927)
  • સૌથી ઓછા મુલાકાતીઓ – માર્ચ (182)
  • બગીચામાં ઉગાડવામાં આવેલા કુલ વૃક્ષો અને છોડવાઓ – 65
  • વર્ષ દરમ્યાન કુલ મુલાકાતીઓ – 10,211
  • 2011 માં કુલ કોમેન્ટ્સ – 396
  • બ્લોગથી સંપર્કમાં આવેલ મિત્રો – અગણિત (દરેક વાતને આંકડામાં માપી ન શકાય.)
  • અને વર્ષ દરમ્યાન ઘણાં અજાણ્યા લોકોનો અવિરત મળેલો અને મળતો રહેતો અપાર પ્રેમ

– આમ તો બ્લોગની શરૂઆત માર્ચમાં થઇ હોવાથી આ અહેવાલ 10 મહિનાનો જ કહેવાય પણ છતાંયે ડિસેમ્બરને વર્ષનો અંત ગણીને વાર્ષિક અહેવાલ રજુ કરવામાં સરળતા વધુ રહેશે એમ લાગે છે.

– આપ સૌનો અને વર્ડપ્રેસનો દિલથી આભાર.

. . .

આ અમદાવાદ છે અને અહી રેડિયો…

~ રેડિયો મિર્ચીને દસ વર્ષ પુરા થયાની ઉજવણી ચાલી રહી છે. બે દિવસ પહેલા તેમાં જુના સમયની ઘણી વાતોની ઝલક ફરી સાંભળવા મળી. તો હું પણ યાદ કરી લઉ કેટલીક મમળાવવા જેવી યાદગીરી..

~ સાચ્ચે કહું તો છ-સાત વર્ષ પહેલાના તેના થોડા-ઘણાં રેકોર્ડિંગ મળી જાય તો મને ઘણો મોટો ખજાનો મળ્યા જેવો આનંદ થાય!

radio mirchi 98.3 fm, રેડિયો મિર્ચી 98.3 એફએમ

~ આ પોસ્ટને આમતો અઠવાડીયા પહેલા મુકવાની હતી પણ થોડુ ટાઇપ કર્યા બાદ ફરી કયારેક વધુ ઉમેરીશ તે ખ્યાલે ભુલાઇ ગઇ હતી.

~ આ એ સમયની વાત છે જયારે મારો સ્વર્ણિમ કોલેજ કાળ ચાલતો હતો. (“સ્વર્ણિમ” શબ્દના ઉપયોગમાં માત્ર ગુજરાત સરકારનો ઇજારો નથી; તેની નોંધ લેશો.)

~ કોલેજમાં વટ પાડવા1 ખાસ નવો ખરીદેલો પર્સનલ મોબાઇલ લઇને જવાતું હતું! જેમાં રેડિયોની સુવિધા પણ હતી!! (તે સમયે નવાઇ ગણાતી ભાઇ..) અને એ જ સુવિધાએ પછી રેડિયોને વ્યસન બનાવી દીધુ..

~ સવારે RJ અર્ચના ના મોર્નિંગ-શો થી આંખ ખુલતી અને રાતના લેટનાઇટ શૉ – પુરાની-જીન્સ અને લવ-ગુરૂ ને સાંભળ્યા બાદ તો આંખોમાં ઉંઘ પ્રવેશતી.

~ તે સમયે અત્યારની જેમ ૨૪ કલાક ના સ્ટેશન નહોતા ભાઇ; રાત્રે ૧૨ વાગે એટલે રેડિયો ઠપ થઇ જતો. ત્યારે મીર્ચીએ એક અજાણ્યા હમસફરની જેમ સાથ નીભાવ્યો છે તે ન ભુલી શકાય..

~ ચાલુ લેક્ચરમાં પ્રોફેસરની બોરીંગ થીયરીથી ઉંઘતા બચાવવામાં મિર્ચીનો મોટો ફાળો છે. એ જ મિર્ચીના સથવારે અમે કંટાળાજનક લેક્ચરમાં પણ 100% હાજરી પુરાવી શકયા છીએ! 😉 (એકવાર પ્રોફેસરના હાથે પકડાઇ પણ ગયા છીએ, પછી જે કંઇ થયુ હતું તે અહી જાહેરમાં લખવા જેવુ નથી.)

~ શરુઆતમાં રેડિયો મીર્ચીનું FM સ્ટેશન 91.9 હતુ જે હવે 98.3 છે. તે સમયે કોન્ટેસ્ટમાં જવાબ આપવાના એક મેસેજના 5-8 રુપીયા થતા. કોલેજ ટાઇમમાં મોબાઇલ-બેલેન્સ બચાવી રાખવુ એ ઘણી મોટી ચીજ હોય છે2; અને તો પણ બેલેન્સની પરવાહ કર્યા વગર પ્રાઇઝની લાલચે જવાબો આપ્યા છે! (જો કે આજ સુધી એકપણ વાર પ્રાઇઝ નથી મળી તે હકિકત છે.)

~ મિર્ચીના નવરાત્રી ગરબાના તાલે રાસ રમ્યા છીએ, ઉત્તરાયણમાં લાઉડસ્પીકરને આખો દિવસ માત્ર રેડિયો મિર્ચીના હવાલે મુકીને ઝુમ્યા છીએ અને આવા તો અનેક તહેવારોની યાદગીરીઓ મિર્ચી સાથે વણાયેલી છે.

~ જુના ગીતો પ્રત્યેના મારા આજના લગાવ માં રેડિયો મિર્ચીનો જ હાથ છે. (હાથ એટલે કે અહી મધુર અવાજ સમજવું.)

“આ અમદાવાદ છે અને અહી રેડિયો ‘મિર્ચી’ ના નામે ઓળખાય છે”

~ તમે ઉપરનું આ વાક્ય તો સાંભળ્યુ જ હશે… જો કે અત્યારની તો ખબર નથી પણ તે સમયે3 રેડિયો સાચ્ચેમાં મિર્ચીના નામે જ ઓળખાતો!!!

# આજે તો ઘણું-બધુ બદલાઇ ચુકયુ છે અને બીજા ઘણાં રેડિયો સ્ટેશન આવી ગયા છે; પણ બે-ચાર વાત આજે પણ એવી જ છે, જેમ કે…

  • મારો ફોન લાગવો !! (હંમેશા વ્યસ્ત જ મળે છે !!!)
  • મને કોઇ પ્રાઇઝ ન મળવી. (ચાહે.. ગમે તેટલા મેસેજ કરો..)
  • RJ ધ્વનિતનો અવાજ અને જોશ. (ત્યારે તે સાંજે બમ્પર-ટુ-બમ્પરમાં હતો; અત્યારે હેલ્લો અમદાવાદમાં અમદાવાદીઓની સવાર મધુર બનાવે છે.)
  • રાત્રીના સમયના મધુર ગીતો (હવે લગન પછી તેને રેગ્યુલર સાંભળવાનો લ્હાવો લઇ નથી શકાતો.)
  • ટ્રાફિક બીટ (ત્યારે જેવી હતી તેવી જ લગભગ આજે પણ છે.)